Putnik kroz Srbiju je prvenstveno impresioniran brojnim znakovima duge i raznolike proslosti. Danasnja Srbija priblizno odgovara drevnim provincijama Mezije Prime, Dacia mediterranee i Dardanije.Tokom velikih migracija u Evropi /u 5. i 6. veku/ srpski preci se navodno sa raznih prostora doseljavaju na balkansko poluostrvo u širokom području, između četiri mora /Crnog, Jadranskog, Egejskog i Jonskog/. Na ovom prostoru je nastala najstarija srpska feudalna država Raška /Raschka, Rascia, Rassa/, kasnije Srbija, i Duklja, kasnije Zeta i Crna Gora, koje su ujedinile susedna srpska plemena u najznačajniju srednjovekovnu državu na Balkanu, koja je u 9. veku prihvatila hrišćanstvo. Stefan Nemanja, koga je vizantijski car priznao kao velikog srpskog župana, je 1159. godine osnovao dinastiju Nemanjića, koja je uspešno vladala Srbijom naredna dva veka. Sin Stefana Nemanje i njegov naslednik, Stefan Nemanjić krunisan je za kralja čitave srpske države 1217. godine sa Papinim blagoslovom. Njegov brat, Sava, prvi srpski arhiepiskop je uspeo u nastojanju da odstrani papin uticaj na srpsko kraljevstvo. 1219. godine je Sveti Sava dobio saglasnost Patrijarha u Konstantinopolju za autokefalnost srpske pravoslavne crkve. Jačina srpskog kraljevstva je poremećena veličanjem bugarskog carstva tokom vladavine Ivana II /Ivana Asena/, ali je srpska nemanjićka država doživela svoj vrhunac tokom vladavine Stefana Dušana, krunisanog za kralja 1331. i 1346. godine za srpskog cara, postavši najjača imperija na balkanskom poluostrvu, čiju je većinu teritorije posedovala.

Srpska država je u svim evropskih državama uvažavana po svom velikom privrednom, društvenom i kulturnom značaju. Nakon smrti Stefana Dušana 1355. godine, srpsko carstvo se raspada i pada pod vlast Otomanske imperije. Srpska vojska je doživela poraz u bitci na Marici 1371. godine, kada je umro poslednji srpski vladar, Stefan Uroš V, ne ostavivši svog muškog potomka. Njegov naslednik, Lazar se zadovoljio titulom kneza. Sveti Knez Lazar je pogubljen 1389. godine tokom Kosovske bitke - bitke na Kosovom Polju, kada je uništena vrhuška srpskog plemstva, a sudbina nezavisne Srbije zapečaćena otomanskom turskom vlašću, tako da Kosovo za Srbe ima poseban simbolički značaj. Sinu kneza Lazara, Stefanu Lazareviću je dodeljena vlast /1389 – 1427/ u oslabljenoj i podeljenoj Srbiji pod sultanom Bajazitom I, kome je plaćao danak. Iako su Stefan Lazarević i njegov naslednik, Đurađ Brankovic, /vladao od 1427. do 1456.g/ primili titule despota Vizantijske Imperije, Turci su sistematski osvajali njihove posede. Sukob za prevlašću među Brankovićima se završio 1459. godine, pripajanjem Srbije Otomanskom carstvu, pod sultanom Muhamedom II. Beograd, tada pod vlašću Ugarske, pada pod tursku vlast 1521. godine. Tokom vekovne turske vladavine nad Srbijom, narodna tradicija i sećanje na Dušanovo carstvo su očuvani zahvaljujući Srpskoj pravoslavnoj crkvi.

Srbija je postala turska pokrajina sa pašalukom ustoličenim u Beogradu. Turska vlast je bila neizdrživa, jer je srpsko plemstvo istrebljeno, a pravoslavni seljaci tretirani kao roblje. Mnogi Srbi su se povukli iz južnih krajeva zemlje u Austriju i Ugarsku, proterani od Turaka. Islam je u to vreme bio u procvatu, posebno u Raškoj, na Kosovu i u Bosni. Mnogi Srbi i Hrvati su primili islam, što je konačno rezultiralo nastankom bosanske nacije. Vladavina Turaka je imala ključni uticaj na istoriju Srbije : prožimanje kultura Slovena, Vizantinaca, Arapa i Turaka, tako da su i danas vidljiva mnoga znamenja i kulturna obeležja iz vremena Otomanskog carstva. Vladavina Turske je trajala do 1804. godine, kada se diže ustanak protiv tiranije, da bi 1867. godine poslednje turske trupe napustile Srbiju. Ustav iz 1869. godine je posle Berlinskog kongresa, obezbedio veću moć Skupštine, što 1878. godine dovodi do ponovnog uspostavljanja srpske države i njene formalne nezavisnosti. Jačanje parlamentarne vlasti i širenje ekonomske moći je Srbiji omogućilo prestižni status u okruženju, što je snažno privlačilo Južne Slovene koji su ostali pod Austro-ugarskom vlašću. Pripajanje Bosne i Hercegovine Austro-ugarskoj carevini 1908. godine je ugušilo razmišljanja o ujedinjenu ovog regiona sa Srbijom. 1912. godine su Bugarska, Grčka, Crna Gora i Srbija objavile rat oslabljenom Otomanskom carstvu, oduzevši njegov veći deo preostalim evropskim vladarima. Drugi Balkanski rat je vođen 1913. oko granica. Bugarska je napala Srbiju i Grčku, što je dovelo do invazije i njenog delimičnog rasparčavanja između balkanskih saveznika i Turske.

Srpska vojska je vodila herojsku borbu u pobedničkim ratovima tokom Balkanskih ratova i Prvog Svetskog rata, ali je 1915. godine nadjačana, nakon bugarskog pridruživanja Silama osovine i nemačke pomoći Austriji. U Prvom Svetskom ratu je Srbija imala 1.264.000 žrtava, što je bilo 28% njenog  ukupnog stanovništva, odnosno 58% muške populacije. Srpska vojska i vlada su se povuke na grčko ostvro Krf, gde je 1917. godine proglašena zajednica Južnih Slovena, od predstavnika Srba, Hrvata, Slovenaca i Crnogoraca. 1918. godine je zvanično nastala Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, na čelu sa srpskim Kraljem Petrom I.

Tokom Drugog svetskog rata, Srbija je bila okupirana država-igračka u rukama Nemačke, koja je obuhvatala današnju teritoriju centralne Srbije i Banata, poznatu pod nazivom Nedićeva Srbija. Međutim, delovi današnje teritorije Srbije su bili pod okupacijom Hitlerovih kolaboracionih vojski iz Hrvatske, Mađarske, Bugarske, Albanije i Italije. Okupatori su počinili mnoge stravične zločine nad stanovništvom, posebno nad Srbima i Jevrejima.

Od 1945. godine Srbije je bila jedna od šest ustavnih jedinica Socijalisticke Federativne Republike Jugoslavije. Poznata kao Titova Jugoslavija, pod vođstvom Jugoslovenske komunističke Partije do 1992. godine, sačinjavale su je nezavisne socijalističke republike Slovenija, Hrvatska, Srbija, Bosna i Hercegovina, Crna Gora i Makedonija.

Slobodan Milošević je 1986. godine postao predsednik Komunističke Partije Srbije. Bez obzira na građanske ratove u susednim republikama Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, UN su nametnule privredne sankcije Jugoslaviji, koje su oslabljene u septembru 1994. godine, kada je Srbija objavila da ukida pomoć Srbima u Bosni. U Dejtonu - SAD su 1995. godine Predsednici Srbije, Bosne i Hrvatske potpisali mirovni sporazum. Srbija je bila mirna do 1998. godine, kada su počeli sukobi na Kosovu. Želja većine etnički čistih Albanaca na Kosovu za nezavisnošću ili njihovom prisajedinjenju sa Albanijom se manifestuje terorizmom i krvavim ishodima. Početkom 1989. je Slobodan Milošević ukinuo autonomiju Kosovu i Metohiji, koju je Tito formirao i definisao Ustavom 1974. godine, kada su poslate vojne snage da spreče proteste većinskog albanskog stanovništva na Kosovu.

Tokom 1998. i 1999. su nastavljeni sukobi na Kosovu između jugoslovenskih snaga bezbednosti i kontraverzne "Oslobodilačke vojske Kosova", što je 1999. rezultiralo NATO vazdušnim napadima na srpske vojne i druge civilne ciljeve u trajanju od 78 dana. Bombardovanje Srbije je prekinuto kada se predsednik Slobodan Miloševic saglasio sa povlačenjem svih bezbednosnih snaga, uključujući i vojne i policijske, zamenivši ih međunarodnim snagama bezbednosti, u zamenu da Kosovo formalno ostane u okviru jugoslovenske federacije.

Od 1992. do 2003. godine Srbija je, skupa sa Crnom Gorom, bila clanica Savezne Republike Jugoslavije.

Demokratska opozicija Srbije je pobedila na skupštinskim izborima održanim u decembru 2000. godine kada je, nakon Miloševićevog gubitka vlasti od Vojislava Kostunice, formirana prva nekomunistička, nesocijalistička vlada, posle 55 godina. Zoran Đinđić je postao predsednik vlade Republike Srbije. Demokratske opozicija Srbije se obavezala da stvori tržišnu privredu i razmontira autoritarnu vlast koju je uspostavio Milošević i potom, 2001. godine, isporučila nekadašnjeg predsednika zemlje Sudu za ratne zločine UN u Hagu. Odnosi između Đinđića i jugoslovenskog predsednika Koštunice su postali veoma zategnuti, kroz značajna nastojanja predsednika vlade zainteresovanog za podsticanje privrede i odnosa sa Zapadnom Evropom, u odnosu na ocuvanje jugoslovenske federacije. Đinđić je ubijen 12. marta 2003. godine i srpski zvaničnici su optužili kriminalnu bandu odgovornom za ubistvo. Ubistvo premijera Zorana Đinđića je izazvalo intenzivna hapšenja vladinih, bezbednosnih i kriminogenih ličnosti povezanih sa organizovanim kriminalom i prethodnom vladavinom Miloševica.

Od 2003. do 2006. godine Srbija je bila članica Državne zajednice Srbije i Crne Gore, nastale nakon Savezne Republike Jugoslavije.

17. marta. 2004. godine Kosovo je buknulo u rulju anti-srpskog nasiljem koje je primoralo Srbe iz mešovitih urbanih i izolovanih srpskih etničkih sredina na iseljavanje. Ogromna šteta je naneta demoliranjem srpskog i svetskog neprocenjivog kulturnog nasleđa. Predsednik Kostunica je pozvao, kao i ranije, na podelu pokrajine Kosovo na srpske i albanske kantone. UN i kosovski Albanci su odbacili takav predlog, dok su Srbi ostali suprostavljeni potpunoj nezavisnosti Kosova, tako da je konacni status Kosova jos nedefinisan.

Trenutni predsednik Srbije je Boris Tadic, prozapadni reformista i predsednik Demokratske stranke /DS/. Boris Tadić je za predsednika Republike Srbije izabran sa 53% glasova u drugom krugu predsedničkih izbora u Srbiji, održanim 27. juna 2004. godine, nakon nekoliko neuspelih izbora.  2002. godine.

21. 05. 2006. Crna Gora je održala referendum o održivosti Unije državne zajednice sa Srbijom. Sledećeg dana, državno potvrđeni rezultati od 55,5% glasača su ozvaničili nezavisnost Crne Gore, prevagnuvši iznad 55% glasova potrebnih za održavanje referenduma. 03.06.2006. godine je Skupština Crne Gore proglasila nezavisnost Republike Crne Gore.

05.06.2006. godine je Narodna Skupština Srbije proglasila Republiku Srbiju za naslednika Državne zajednice.

Na svečanoj sednici Skupstine Srbije, koja je održana u Domu Narodne skupštine u Beogradu, 8. novembra 2006. godine, proglašen je Novi Ustav Srbije, koji stupa na snagu danom proglašenja u parlamentu. U reprezentativnom zdanju na Trgu Nikole Pašića, u kome su do sada svečano proglašavani svi ustavi bivše jugoslovenske države, prvi put proglašen je i Ustav Srbije.

Zahvaljujući svojoj dugoj i bogatoj istoriji, Srbija ima mnogo zanimljivih i uzbudljivih znamenitosti.