Kosovo i Metohija

KOSOVO I METOHIJA, ISTORIJA, KULTURA, UMETNOST

Kosovo i Metohija su centralni deo srpske civilizacije. Ime Kosovo je vezano za drevni srpski geografski pojam Kosovog polja, kojim se naziva ravnica oko reka Sitnice i Laba, ograđena sa svih strana planinama, a potiče od reči “kos”, na kojoj se 1389. godine odigrao istorijski presudan Kosovski boj. Balkansku armiju, predvođenu Srbima, kojoj su se pridružili vojvoda bosanskog kralja Tvrtka Vlatko Vuković, Ban Ivanis Horvat i albanski vojnici su na Kosovu Polju pobedile snage Otomanskog carstva. Kosovska bitka, u kojoj su Srbi radije izabrali smrt nego predaju, ostaje stalni simbol srpske nacionalne svesti.

Zvanični popis ustanovio je 1446 gradova i sela na području Kosova i Metohije. Po istraživanjima iz 19. i 20. veka, 162 mesta u ovom regionu su deklarisana kao srpsko kulturno nasleđe od izuzetnog značaja, dok je preostalih 500 klasifikovano kao kulturni spomenik, a preko 1400 identifikovano kao kulturna baština od izuzetnog značaja za srpski narod u ovoj zamlji. U hiljadu godina dugoj istoriji Srbije, Kosovo i Metohija su niz vekova bili centar države, religijsko sedište, postojbina srpske kulture i izvor njene tradicije. Za ljude koji su duže živeli po zakonima tuđina nego sopstvene države, u turbulentnim i nesigurnim vremenima Kosovo i Metohija su bili temelj na kojem je očuvan nacionalni i državni identitet. /Dusan T.Bataković/.

 

Država Srbija je osnovana u ranom periodu prilagođavanja, prihvatanja Hrišćanstva, civilizacijskih transformacija i organizacije društva tokom četvrtog krstaškog pohoda, na području Raške i Zete, Kosova i Metohije, daleko od velikih dolina i glavnih vizantijskih puteva. Kosovo postaje njen deo krajem 12. veka, tokom vladavine njenog osnivača Stefana Nemanje. Sveti Sava, prvi srpski arheipiskop je osnovao episkopije u drevnoj Ulpijani i Prizrenu. Zaštićeno visokim i prividno neprohodnim planinama, Prokletijama /2.656m/, Sar-planinom /2.651 m/ i Kopaonikom /2.017 m/, područje Kosova i Metohije bilo je tokom istorije lako dostupno brojnim osvajačima, osvajanjima i uticajima različitih civilizacija. Područje Kosova i Metohije se nalazi na ukrštanju osam puteva, od kojih su neki bili glavna komunikacija između Evrope i Jadranskog mora i Bliskog, Srednjeg i Dalekog Istoka. Složenost geografskih i istorijskih uslova, uslovljena geomorfološkim karakteristikama, sa brojnim kanjonima, klisurama i visokim planinama, specifičan položaj između obalskog i kontinentalnog dela Balkana, kao i činjenica da se ovde nalazi hidrografski centar Balkanskog poluostrva, doprineli su tome da Kosovo i Metohija, svojom fascinantnom prirodom postane centar evropskog biodivirziteta.

Srpski Pravoslavni pojci – Suza Kosova

Pavle Aksentijevic and Zapis – Svu noc mi bilbil zapeva

Na području Kosova i Metohije se nalazi više crkava i manastira nego u bilo kom drugom delu Srbije, /evidentirano je preko 1500 spomenika srpskog kulturnog nasleđa/, tako da je ono postalo duhovno središte Srba i uvek je tretirano kao kolevka Srbije. Vremenom Srbija postaje suparnik Vizantijskom Carstvu, zahvaljujući svom ekonomskom napretku i prostorima koje je zauzimala sredinom 14. veka, od reke Dunav do Korintskog zaliva, te od Trakije do Jadranskog mora. Kosovo i Metohija je svojim položajem, na raskrsnici glavnih balkanskih puteva spajalo okolne srpske zemlje Rašku, Bosnu, Zetu i Skutarsku obalu sa Makedonijom i Moravskim regionom, i u geografskom smislu je bilo idealno mesto za nastanak državnog i kulturnog centra. Opasano planinskim masivima i zaštićeno od spoljašnjih napada, Kosovo i Metohija nije slučajno odabrano za religijski centar, crkvene mauzoleje i carske palate. Srpski vladari su bili u stalnom kontaktu sa velikim gradovima, pogotovo Solunom, te su za građenje svojih zadužbina imali priliku da pozovu najbolje umetnike i zanatlije. Razvoj fresko slikarstva poklapa se sa poslednjom decenijom vladavine kralja Milutina /1321. godina/. Gotovo sve aristokratske kuće, manastire i spomenike iz bogatog zadužbinarstva Kralja Milutina ukrasila su dva poznata slikara iz Soluna, Mihailo Astrapa i Evtihije ili neko iz njihovog okruženja. Bogata riznica manastira Visoki Dečani omogućila je razvoj duhovne kulture u ovom regionu. Raskošna umetnička zaostavština Kosova i Metohije sa početka 14. veka pronađena je u grobovima Stafana Dečanskog i Cara Dušana i predstavlja model lokalnim umetnicima i zanatlijama, što se može videti na primeru veličanstvene Crkve Hrista Pantokratora u Dečanima, gde su lokalne zanatlije i umetnici predstavili najverniji primer vizantijske umetnosti. Učeni monasi i verski velikodostojnici okupljeni u velikim manastirskim zajednicama /koji su pomagani od strane bogate vlastele/, snažno su uticali na formiranje duhovnog karaktera nacije i podsticanje Pravoslavlja. Pojam “metohija” potiče od grčke reči metoh, što znači manastirska imovina, vlasništvo, posed /Dusan T. Bataković/.

Putovanje na Kosovo i Metohiju je vrhunsko iskustvo…Raniji istorijski naziv hrišćanske teritorije Metohije je Hvosno, gde je bilo sedište Dokleje Hvostanske i rodno mesto Svetog Petra Koriškog, područje između Pećke Bistrice i gornjeg toka Belog Drima i južno od Dečanske Bistrice, do reka Trnave i Erenika.

Raška Eparhija se prvi put spominje u II hrisovulji vizantijskog vladara Bajazita II (976-1025), iz 1020. godine. Ona je tada bila deo Ohridske episkopije i prostirala se na području srpske teritorije oko reke Raške, Ibra i Lima. Prizrenska Eparhija se spominje 1019. godine u hrisovulji vizantijskog vladara Bajazita II, kada je obuhvatala grad Prizren i okolinu, Hvasno /deo oko Dečana i Peći/ i oblast oko Belog i Crnog Drima. Godine 1219. Prizrenska eparhija postaje nezavisan deo Srpske episkopije. Region Hvosna je bio oblast samostalne Hvostanske eparhije sa sedištem u manastiru Mala Studenica, severoistočno od Peći. 1219. godine, pod vođstvom srpskog arhiepiskopa Save, Hvostanska eparhija se pripaja Žičkoj Episkopiji. Osnivanjem Pećke Patrijaršije, 1346. godine, dobija status eparhije. Uzdizanjem Srpske Pravoslavne Crkve na nivo patrijaršije, Prizrenska eparhija stiče status episkopije. Staro-Hvasanska i Lipljanska eparhija, odnosno Gračanica /Novo brdo/, su 1766. godine pripojeni Prizrenskoj eparhiji. Pećka Patrijaršija je osnovana krajem 13. veka, kada je sedište Srpske crkve premešteno iz manastira Žiče u Peć. Godine 1766. je Pećka Patrijaršija ukinuta i spojena sa Prizrenskom i Skadarskom eparhijom, te kasnije sa Raškom eparhijom. Pogledati knjigu Edith Durham Around Kosovo.

Kada je Stara Srbija oslobođena od Turaka 1912. godine, Pećka Patrijaršija je obnovljena. Godine 1808. Prizrenska eparhija je spojena sa Raškom eparhijom, čime čini Raško-prizrensku eparhiju koja postoji i danas, sa sedištem u Prizrenu. Svetinja Raško-prizrenske eparhije je oduvek bila na meti raznih osvajača i neprijatelja srpskog naroda. Pljačkanje i uništavanje počelo je sa Turcima, a nastavili su Albanci /Šiptari/. Mnoge pravoslavne crkve i manastiri su pretvorni u džamije. Stara hrišćanska zemlja postaje muslimanska svetinja. Materijal sa originalnih srpskih hramova korišćen je za izgradnju džamija. Početkom 17. veka prizrenski Sinan paša je izgradio ogromnu džamiju u samom gradu, koristeći materijal uništenog Manastira Svetih Arhanđela kod Prizrena, koji je osnovao Car Dušan. Prizrenski savez-Prizrenska liga, 1878. godine počinje od nekadašnjeg otomanskog carstva da stvara veliku nezavisnu Albaniju, koja bi obuhvatala Albaniju, Kosovo, deo Makedonije, Crne Gore, Srbije i Grčke. Ovo je promovisano na kongresu u Berlinu i kao Drugi nezavisni prizrenski savez 1943. godine. Etničke i verske različitosti, zaoštravane tokom vekova neprikrivenim neprijateljstvom i potpomognute ispoljenim napadima, su vremenom omogućile osnovu za radikalnu političku akciju sa krvavim ishodima.

UNESCO znamenitosti Kosova i Metohije – Srednjovekovni manastiri Kosova i Metohije pod UNESCO zaštitom 

Kosovo i Metohija predstavlja srce srednjovekovne Srbije, koja se u 14. veku, u doba Vizantijskog carstva u Evropi, prostirala od Dunava do Korintskog zaliva, od Trakije do obale Jadranskog mora. Počevši sa Stefanom Nemanjom, osnivačem dinastije Nemanjića, Srbija se pokreće od 12. do 14. veka, kada hrišćanska pravoslavna srpska crkva razvija svoj autoritet, ugled i prosperitet, zajedno sa razvojem čitave Srpske države. U tom vremenu, prethodnih vekova primivši hrišćanstvo, srpski vladari i plemstvo grade mnoštvo manastira, kraljevskih dvorova i svetinja u gradovima, dolinama i na planinama južne Srbije i Kosova. Cetiri svetinje na Kosovu i Metohiji odražavaju uzvišeni nivo vizantijsko-romaničke duhovnosti i kulture, sa uočljivim stilom zidnog slikarstvar koje se razvijalo na Balkanu između 13. i 17. veka i danas čine deo UNESCO svetskog kulturnog nasleđa. Veličanstveni Manastir Dečani je sagrađen sredinom 14. veka za srpskog kralja Stefana Dečanskog i predstavlja njegov mauzolej. Manastiri Pećke Patrijarsije su grupa svetinja i crkava, skladno objedinjenih kupolama i pripratom, sa serijama zidnog slikarstva izuzetne umetničke vrednosti. Freske Manastira Svetih Apostola u Pećkoj Patrijaršiji iz 13. veka su slikane jedinstvenim, monumentalnim stilom. Zidno slikarstvo Crkve Svete Bogorodice Ljeviške u Prizrenu iz ranog četrnaestog veka predstavlja pojavu novog, takozvanog renesansnog stila Paleologa, kombinujući uticaje istočne pravoslavne Vizantije i zapadne romaničke tradicije. Ovaj stil je odigrao odlučujuću ulogu u predstojećoj balkanskoj i evropskoj umetnosti. Freske manastira Gračanice predstavljaju vrhunac kulturne tradicije vizantijske renesanse Paleologa na Balkanu, prikazujući visoko razvijenu umetnost Balkana u prvoj polovini 14. veka. Na Kosovu i Metohiji postoji dvadeset i pet manastira u okviru Eparhije Rasko-Prizrenske i Kosovo-Metohijske, među kojima je sedamnaest aktivnih, tri u obnovi i revitalizaciji, a pet manastira je potpuno opustošeno. Međutim, uprkos tome, poslednjih godina, uspon duhovnosti i posvećenost manastirskom životu u regionu Kosova i Metohije su ojačali duhovno prosvetljenje srpskog stanovništva, podržavajući mu snagu i jačajući veru da prevaziđe ogromna iskušenja i stradanja, nošeni nepobedivom duhovnom snagom posvećenoj istini i pravdi.

Red Zmaja Svetog Đorđa – Societas Draconistrarum

Srpska srednjovekovna crkva je bila jako napredna. Mnoge tradicije zapadnog sveta generalno su potekle na srpskim i slovenskim kulturnim dostignucima. Jedna od tih tekovina, zasnovana na slovenskom nasledju je Sveti Red Zmaja Svetog Đorđa – moćnog zaštitnika Hrišćanstva, Slovena i celokupne ”bele rase”. Milos Obilić, srpski vitez je osnovao sveti red zmaja Svetog Đorđa. Njegov štit je predstavljao sunce sa dvanaest zraka. U tajnom redu zmaja Svetog Đorđa je bilo 12 vitezova, među kojima i Miloš Obilić. Kao poseban znak, nosili su zmaja na šlemu. Cilj reda Zmaja Svetog Đorđa je bila smrt sultana Murata I. Čovečanstvo nije videlo Sveti red koji je bio toliko veličanstven koliko je to bio Red Svetog Đorđa. Nije postojao red sa članovima tako slavnim i kontraverznim. Svi su bili spremni da umru za čast i datu reč. Mnogi od njih i jesu poginuli. Naš Gospod Isus Hrist i Sveti Vid su tome svedoci. Red zmaja Svetog Đorđa je izvesno postojao oko 300 godina, da bi se kasnije nestao i ponovo se pojavio nedavno. Nastao kao srpski, red zmaja Svetog Đorpa se razvio u Slovenski Red, po pozivu za bratsku podršku upućenom od strane srpkog Plemstva zbog širenja Otomanskog carstva. Uskoro nakon toga, Red Svetog Đorđa je postao Evropski i oduvek je bio otvoren za Pravoslavce, Katolike i Protestante. Podela unutar hriŠĆankog sveta nije uticala na značaj i istrajnost Reda. ”

… “Gotovo da ne postoji narod koji se susreo sa većom patnjom od Srba. Od vremena svoje velelepnosti, kada je carstvo obuhvatalo skoro u potpunosti severni deo Balkansog poluostrva i ogromni deo onogo sto je Austrija danas, Srpski narod je zahvatilo istinsko ropstvo nakon fatalne bitke 1389. godine na Kosovom Polju protiv moćnih nadirućih Azijatskih hordi. Evropa Srbima nikada neće moći uzvratiti za ogromnu uslugu koju im duguje za usporavanje varvarske najezde uz zrtvovanje sopstvene slobode. ‘NIKOLA TESLA

……”Za Srbe, Kosovo je sastavni deo Srbije, sto je i ozakonjeno Londonskim sporazumom 1916. godine i 2001. godine od strane Ujedinjenih Nacija rezolucijom 1244. Kosovo je takođe istorijski, kulturno i religijski posmatrano, emotivna kolevka Srbije. Promena da većinu stanovnistva čine Albanci, a ne Srbi, ne menja istoriju, legalni i politički status. Pravo Srba na Kosovo se ne razlikuje od prava Rusije na Cečeniju, Kine na Xinjiang, Indije na Kasmir, Tajlanda na Panni Marathiwad i Filipine – sve ove pokrajine vecinskog muslimanskog stanovnistva nisu u vlasnistvu Muslimana, gde je borba za nezavisnost prisutna decenijama. Većinsko srpsko stanovnistvo u Krajini u Hrvatskoj se deklarisalo kao nezavisno, što nije priznato. Srbi iz Krajine su iseljeni iz Hrvatske tokom najvećeg etničkog čišćenja u ratovima na području bivše Jugoslavije. Republici Srpskoj nije priznata nezavisnost u okviru Bosne i Hercegovine. Dok god se ne prizna nezavisnost ovih pokrajina, Kosovo takođe nema pravo na nezavisnost. Srbi se ne smeju tretirati drugačije. /Professor George Thomas/

Iako legalni deo Srbije, Kosovo i Metohija, naseljeno većinskim albanskim stanovništvom je od 1999. godine pod upravom UN. Kosovo i Metohija su de jure deo Srbije, a de facto pod patronatom UN. NATO snage su podržale albansku stranu, preduzevši kontroverznu akciju napada na suverenu Jugoslaviju pod nazivom “milosrdni Anđeo”, da bi “sprečile humanitarnu katastrofu”, skrivajući se iza zahteva za “humanitarnom intervencijom” i služeći interesima sile. NATO bombardovanje Jugoslavije predstavlja zločin protiv čovečanstva i napad na vojne i civilne ciljeve, korišćenjem oko 25000 svetski najrazornijih nenuklearnih bombi i projektila, koji su ostavili Srbiji ukupnu štetu od 100 milijardi dolara. NATO snage su bombardovale osiromašenim uranijumom vojne i civilne ciljeve na celokupnoj teritoriji Jugoslavije/Srbije u trajanju od 78 dana i isterali srpsku vojsku sa područja Kosova i Metohije, prethodno optuženu za zločine tokom dvogodišnjeg rata, dok je kopnene operacije vodila OVK, de facto saveznik medunarodnih snaga.

NATO je prekršio međunarodni zakon tokom rata na Kosovu, bombardujući ciljeve u kojima se znalo da će biti civilnih žrtava. Poznato je da osiromašeni uranijum predstavlja ozbiljnu zdravstvenu pretnju, jer čestice osiromašenog uranijuma, razvejane olujom i nošene vetrom, mogu izazvati kancer, leukemiju, oštećenje mozga, bolesti bubrega i teška oboljenja novorođenčadi tokom 4.500.000 godina. Rat na Kosovu je bio poslednji rat Evrope 20. veka i prvi rat NATO-a, tokom koga su američki piloti nervozno “uklizavali” u svoje avione na italijanskoj pisti, da bi leteli u misije bombardovanja Srbije, visoko-tehnološki vođenim projektilima… NATO napadi iz vazduha su uništili život Jugoslavije, infrastrukturu i ekologiju – njene puteve, mostove, železnicu, fabrike, škole, aerodrome, TV stanice, zalihe goriva i električne centrale – uništivši potpuno privredu. NATO je bio kriv za ozbiljan zločin prekršivši zahtev UN-a o neprimenjivanju sile bez sankcija Veća bezbednosti UN-a. Takođe je kriv za kriminalni napad na suverenu državu koja nije išla dalje od granica svoje teritorije. Neko mudar je rekao : 1999. je zapadna civilizacija prevazišla sramotu.

❝Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju – ICTY – ima 3 propagandne svrhe, prvu da demonizuje i uruši ugled jugoslovenske vlade i njenih predstavnika, drugo da opravda NATO agresiju na Jugoslaviju, i treće, da  prikrije ratne zločine koje su počinile NATO vođe i vojnici. Rusija mora upotrebiti radikalne mere da zameni tužioca koga podržava NATO i imenuje istinski nezavisnog tužioca, oceni sve slučajeve istrage koje su sproveli NATO agenti Arbour, Del Ponte i Brammertz, i sprovede optužnice protiv NATO-a za ratne zločine koje je počinio pri razbijanju Jugoslavije. Međunarodni krivični tribunal i Međunarodni sud ICTR su fašistički sudovi, jer služe zapadnim korporativno-vojnim interesima, postupajući mimo svih civilizacijskih zakonskih pravila. Niko ne može ostvariti pošteno suđenje u ovim ‘kengurskim’ sudovima. Zastupnici odbrane mogu jedino pokušati da upotrebe ove sudove radi predstavljanja istine o ratovima i prekinu NATO pokušaj nameštenih sudskih postupaka. Rusiija i Kina moraju upotrebiti svoj uticaj da prekinu dnevne zloupotrebe u ovim sudovima i pokušaju da ostvare istinsku međunarodnu pravdu koja će služiti interesima ljudima čitavog sveta, ne samo Americi i njenim marionetama.❞  Christopher Black, International Criminal Lawyer

NATO je usmrtio 1.000 pripadnika vojske i policije Srbije, 2.500 civila i 89 dece su brutalno i smrtno kažnjeni, a rezultat NATO napada je više od 10.000 ranjenih i  nečuveno materijalno razaranje. Sa svete srpske zemlje Kosova i Metohije proterano je više od 250.000 Srba i još 100.000 nealbanaca.

Više od 300.000 Srba i drugih nealbanaca je posle 1999. godine napustilo Kosovo i Metohiju, a 5000 lica je nastradalo i vodi se kao nestalo. Posle NATO preuzimanja srpske pokrajine Kosovo i Metohija, juna 1999. godine, potpuno je otvorena granica sa Albanijom, a najpoznatiji vođe OVK /romantični eufemizam za Oslobodilačku Vojsku Kosova/, ozvaničeni teroristi – gangsteri su preuzeli “državnu upravu”, sa zvaničnim NATO i UN odobrenjem. Pripadnici gerila-terorističke vojske OVK su sistematskim činom direktnog etničkog čišćenja primorali oko 300.000 stanovnika Kosova i Metohije da napuste svoje domove – Srba, Roma, Hrišćanskih Muslimana, Turaka, Hrvata, Jevreja i Albanaca lojalnih Jugoslaviji. Oni koji su ostali u svojim domovima u izolovanim getima, izuzetno teško žive, “pod dramatičnim uslovima” i stalnom zastrašivanju, nemajući osnovna ljudska prava. Iako je Kosovo i Metohija pod direktnom upravom UN, OVK terorističke bande sistematski napadaju srpske crkve, manastire i groblja. Više od 110 srpskih pravoslavnih manastira i crkava je potpuno uništeno, popaljeno, opljačkano, teško oštećeno ekspozivom ili ograđeno bodljikavom žicom. Ove građevine ne predstavljaju samo riznice hrišćanstva i najlepše primere srednjovekovne kulture i arhitekture – one su umetnička remek dela svetskog ranga.

Danas samo 100.000 Srba pored 1.5 miliona Albanaca živi na Kosovu i Metohiji. Srbi i drugi nealbanci žive u izolovanim getima na Kosovu i Metohiji boreći se bukvalno za goli život, bez osnovnih ljudskih prava, bez lične sigurnosti, bez mogućnosti da bezbedno napuštaju svoje domove, bez prava na rad, obrazovanje, struje, telefona i mogućnosti da obezbede lekove……  RASPETO KOSOVO

Prema podacima Eulex-a, na Kosovu je posle 2001. godine identifikovano 2,244 tela, od kojih su 301 telo bilo “nealbanaca”, što znači Srba, Roma i drugih. 228 tela Srba nestalih posle 10. juna 1999. godine, odnosno kraja rata, bili su žrtve ubistava iz osvete kosovskih Albanaca. Procenjuje se da je 13500 ljudi stradalo tokom rata na Kosovu i Metohiji, ili odmah posle njega. Izvestaj Dika Martija tvrdi da ima direktne uzročne dokaze izmedu Klinike Medicus i optužbi za trgovinu ljudskih organa tokom rata na Kosovu, koje bi svet bio veoma zainteresovan da sazna, kako bi pojasnio politiku dvostrukih standarda koji su koren ‘politike genocida’ i otkrio prirodu velike hipokrizije danasnjeg ustaljenog stava o globalnoj pravdi.  LA GUERRA INFINITA – RAI UNO

Predsednik Clinton i drugi NATO lideri nisu pod UN istragom, niti optuženi da su počinili genocid i druge ratne zločine tokom bombardovanja Jugoslavije 1999. godine. Premijer Kosova je optuzen za ugrozavanje ljudskih prava.

Moral Combat – NATO at War

KOSOVO 2009 Report

The Money Masters

Posle 78 dana NATO bombardovanja Srbije, koje je počelo 24. marta 1999. godine, UN i NATO su sa vladom Republike Srbije završile pregovore sporazumom o prekidu napada. Po odredbama Rezolucije UN 1244, albanska gerila, poznata kao Kosovska oslobodilacka vojska /KLA-UCK/ je trebala biti razoružana i demobilisana od UN jedinica, koje bi bile odgovorne za bezbednost 200.000 srpskih civila na Kosovu. Ista rezulucija je jasno definisala suštinsku autonomiju Kosova u okviru teritorije suverene Republike Srbije u nadležnosti UN, koja će omogućili tranzicionu upravu i uspostavljanje demokratskih institucija, što će omogućiti uslove za miran i normalan život svih stanovnika Kosova. UN su tokom desetogodišnjeg upravljanja iskoristile svoje uticaje da odvoje pokrajinu Kosovo od Srbije i da uspostave svoje nadležnosti na Kosovu, vođene upravo od kosovskih Albanaca, koje su SAD 1988. godine nazivale teroristima. I pored jakog pritiska SAD, oko 100 zemalja, uključujući Kanadu i gotovo sve članice EU i NATO, su priznale jednostrano proglašenu nezavisnost Kosova iz februara 2008. Preko dve trećine članica UN, uključujuci Rusiju, Kinu, Indiju, Brazil, Spaniju, Slovacku, Izrael, Juznu Afriku to pak nisu učinile.  Boba Borojevic http://www.serbianna.com/

Ohrabreni obećanjima prethodnog predsednika SAD Buša da sledi priznanje UN-a, Kosovo je februara 2008. godine deklaracijom jednostrano proglasilo nezavisnost, što Srbija smatra povredom njenog teritorijalnog integriteta i Ustava. Status Kosova određuje Rezolucija Saveta bezbednosti UN-a 1244, koja ostaje poslednji sporazumni međunarodni dogovor o Kosovu i jedino razmatra samostalnu upravu na Kosovu, priznajući “suverenitet i teritorijalni integritet Federativne Republike Jugoslavije”. Status Kosova ne može biti promenjen bez nove rezolucije i granice mogu biti prekrajane jedino saglasnošću uključenih država

Dobro je poznata činjenica da i pored “legalnosti” deklaracije o nezavisnosti, koju podržavaju najmoćnije sile, Kosovu nedostaje potpuno međunarodno priznanje i ostaje pod stalnim nadzorom međunarodnih snaga. Misija EU vladavine prava EULEX na Kosovu i Kosovske snage pod upravom NATO-a /KFOR/ su aktivno pomagale i saučestvovale sa albanskim vlastima u preuzimanju pune kontrole nad pokrajinom. Postojanje EULEX “vladavine prava” nije moguce po UN Resoluciji 1244. Jedini razlog njenog prisustva je želja EU da pronađe svoju ulogu i umanji značaj UN. Međunarodna uprava na Kosovu je dovela albanske službenike na granični prelaz i tako odvojila većinsko-srpski severni deo Kosova od ostatka Srbije. Jedan od problema u pokrajini je povratak Srba u svoje domove koje su napustili 1999. godine, tokom povlačenja jugoslovenske vojske. Kosovu nedostaje puno međunarodno priznanje i ostaje pod stalnim nadzorom međunarodnih snaga. Ali jedino stanovnici Kosova mogu sami unaprediti svoju budućnost ….te bi Americi i Evropi bilo pametno i u njihovom je nacionalnom interesu, da ponovo razmotre svoje postojeće politike i pronađu drugo rešenje umesto podrške kosovske nezavisnosti.
——————————————————————————————————————–

PROGRAMI POMOCI LJUDIMA U GETIMA NA KOSOVU I METOHIJI

U Eparhijama raško-prizrenskoj i kosovsko-metohijskoj ima 25 manastira, od kojih je 17 živih, tri u obnovi /revitalizaciji/ i pet u ruševinama, a procvat duhovnosti i razvoj monaštva na ovim podrucjima u poslednjih tridesetak godina doprineo je duhovnoj obnovi srpskog naroda, što ga je pripremilo i osnazilo za iskušenja i stradanja. PANACOMP je medju svoje aktivnosti kao prioritet postavio PROGRAME POMOCI KOSOVU I METOHIJI, koji efikasno omogucavaju raznovrsne oblike dragocene pomoci ljudima u getima na Kosovu i Metohiji, pored profesionalnog angazovanja na ocuvanju i afirmaciji kulturno-istorijskog nasleđa :

1. Organizacija POKLONICKIH PUTOVANJA tzv. “DUHOVNIH AKADEMIJA” – kontakt G.Vukica Grujic 011/3285258

2. Prikljupljanje pomoci i njena distribucija u getima VELIKA HOCA, ORAHOVAC, GORAZDEVAC i ostala ugrozena mesta

3. Afirmacija PROIZVODA iz geta VELIKA HOCA, ORAHOVAC I GORAZDEVAC – rucnih radova, lekovitog bilja i vina i drugih proizvoda, te njihova distribucija

Sve navedene aktivnosti su direktno usmerene efikasnom poboljsanju zivota ljudi u enklavama i sve ideje i inicijative dragocene i dobrodosle. PANACOMP i DRUSTVO PRIJATELJA DJURDJEVIH STUPOVA u Rasu poziva sve zainteresovane da nam se obrate na sledece kontakte :  PANACOMP NOVI SAD, Ivanka Tasic, 021 466075, info@panacomp.net

Evo jednog od poziva :  Pomaze Bog ! ja sam Simonovic Rusomir, zivim na Kosovu i Metohiji, tačnije u selu Gorazdevac. Selo Gorazdevac je udaljeno od Peci 7km. Moja majka je bila na sajmu u Novom Sadu pre 3 dana i pričala mi je o vama kako ste dobri i velikodusna osoba, ja sam 83. godiste, ozenjen sam i imam sina od 5 g. Omladina iz dana u dan ide u centralnu Srbiju, napusta selo i tako iz dana u dan, sve je manje omladine, zato se obracam vama ako ste u mogucnosti da nam pomognete da na neki nacin zadrzimo omladinu i napravimo tako da im dani budu interesantniji. U selu Gorazdevac zivi oko 800 stanovnika, od toga su 200 mladih kojima je neophodna pomoc, u smislu da se oformi internet cafe ili nadje mala finansijska pomoc sa kojom bi se organizovao turnir u fubalu, ili mnogo stvari koje bi mogli da organizijemo da omladini u Gorazdevcu ulepsamo bar na tren zivot.  Inace omladina u Gorazdevcu nema slobodu kretanja, imamo 3km u kojem mozemo da setamo, van tih 3km sloboda kretanja je zabranjena, tako kad bi vi mogli da nam pomognete barem malo, to malo za nas bi bilo veliko. Mozete da me pozovete na br 064-455-13-86, unapred zahvalni, omladina Gorazdevca

SHARE IT: