Konjic Bosna i Hercegovina

Konjic predstavlja jedan od bisera Bosne i Hercegovine, upravo zbog bogate prirode koja ga u potpunosti okružuje. Reka Neretva teče kroz sam centar grada Konjica, dok veličanstvena planina Prenj dominira u pozadini. Stari deo grada Konjica je veoma lep za šetnju, kao i centar grada, iz koga se u svakom pravcu pruža živopisan pogled na okolinu i Neretvu. Glavna ulica u Konjicu je često zatvorena za saobraćaj i tada je prepuna šetačima ili posetiocima znamenitosti i brojnih kafića, tako i prodavcima koji prodaju svoju robu na pijaci pored reke. Konjičani su veoma prijatni i srdačni i jednostavno i neposredno odgovaraju na pitanja posetilaca ili se upuštaju u neobavezan razgovor.

Od početka 1900. godine Konjic je poznat po drvorezbarstvu, koje je, posle austrougarskog osvajanja procvetaloo  kao plodonosan zanat početkom 20. veka. Pre Prvog svetskog rata u Konjicu je bilo tuce drvorezbarskih radnji, koje su prodavale svoj rezbareni nameštaj širom Austrougarske i dalje. Svaka drvorezbarska radnja je imala specifičnu rezbariju, koja se nasleđivala sa kolena na koleno i tako se poštovala i očuvala do danas veoma cenjena tradicija. Porodica Nikšić je jedna od nekoliko preostalih srpskih porodica koje su čuvari ove tradicije, tako da se danas njihova vredna dela mogu pronaći u dve radnje u Konjicu, Braća Nikšić i Rukotvorine. Ove zanimljive drvorezbarene rukotvorine se uglavnom rade od drveta oraha, trešnje i javora, od kojih se većina radi po porudžbini i želji kupaca.

Jedna od znamenitosti Konjica je Stari most, izgrađen 1682. godine, u vreme sultana Mehmeda IV, kao poslednja velika osmanska građevina u BiH, koju je sagradio Haseči Ali-aga iz Blagaja. Stari most u Konjicu smatraju tačkom gde se Hercegovina spaja sa Bosnom, a uz mostarski Stari most i most Mehmed-paše Sokolovića u Višegradu, jedna je od najlepših građevina iz turskog doba. Nemački okupatori su srušili most u Konjicu 3. marta 1945. godine, prilikom povlačenja iz Konjica, posle čega je na istom mestu bio drveni, pa betonsko- čelični, a 2009. godine ga je turska firma ER-BU, obnovila u originalnom obliku. Nakon obnove je otvaranje čuvenog, Starog kamenog mosta sa šest lukova svečano obeležno 16. juna 2009. godine, na dan Opštine Konjic. Samom činu je prisustvovao i tadašnji turski predsednik Redžep Tajip Erdogan, što još više ističe značaj ovog događaja. Most u Konjicu se od 2003. godine nalazi na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine.

Česta asocijacija na Konjic jeste i Bitka na Neretvi, koja se dogodila u Drugom svetskom ratu, 1943. godine, u blizini Konjica, u dolini reke Neretve, a vođena je između Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije i sila Osovine. Serija bitaka u periodu od februara do marta, poznata pod zajedničkim nazivom bitka na Neretvi, ali i kao “bitka za ranjenike” i predstavljala je vojni, ali i težak politički poraz okupatora. Ova bitka je istorijski bila izuzetno značajna, pa je 1969. godine prema istinitim događajima snimljen istoimeni film.

Duboko u utrobi planine Prenj, zauzimajući površinu veću od 3.000 metara kvadratnih, nalazi se savremeni bunker, koji predstavlja tajni podzemni vojni objekat, koji su Titovi partizani u bosansko-hercegovačkim planinama dubili punih 26 godina, po nalogu nekadašnjeg jugoslovenskog predsednika Josipa Broza Tita. Podzemni bunker ARK, vojnog naziva “D-O”, bivša Jugoslovenska narodna armija (JNA) gradila je od 1953. do 1979. godine. Bunker ARK je bio izgrađen kako bi služio kao sigurno utočište maršalu i njegovoj sviti u slučaju izbijanja Trećeg svetskog rata, nuklearnog prepucavanja istočnog i zapadnog bloka, u kome bi, prema mračnim scenarijima, Jugoslavija bila kolateralna šteta. Za izgradnju ovog podzemnog zdanja, koje omogućava da 350 ljudi normalno živi u utrobi Zemlje neograničeno vreme, uloženo je 4,5 milijardi američkih dolara. Objekat se sastoji od tri dela i otporan je na nuklearni udar od 25 kilotona, bez ikakvih posledica po lica koja borave u njemu. Tri spoljne kuće, koje liče na veće vikendice, samo su kamuflaža za ulaze u tri tunela koji vode u unutrašnji zaštićeni deo, koji se sastoji od 12 velikih blokova. Posebna klima omogućava da temperatura u objektu uvijek iznosi 22 stepena Celzijusa, uz konstantnu vlažnost od 65-71 promila, a sve to je, naravno, kontrolisano i dozirano pomoću moćnih klima uređaja. Bunker ima svoj vodovod, agregat, filtere za vazduh i sve ostalo potrebno za život 200 metara ispod zemlje. Radio-relejni centri koji su bili smešteni na okolnim vrhovima Kiser i Zlatar služili su kao veza bunkera sa ostatkom sveta. Maksimalni smeštajni kapacitet je 350 ljudi, koji istovremeno imaju uslove za nesmetan život i rad bez kontakta sa površinom i najmanje štednje u bilo kom segmentu mogu živeti 14 dana, u preko 100 malih spavaćih soba, kancelarija, konferencijskim salama opremljenim jednostavnim nameštajem i obaveznim Titovim portretom. Posebno zanimljiv deo je Predsednički blok, koji je bio namenjen za smeštaj porodice Broz i potpuno je netaknut duži niz godina. Bunker u Konjicu obuhvata objekat u objektu, dodatno zaštićen i uređen na 170 metara pod zemljom. Tapete na zidovima, etisoni i prateća oprema, jasno govore da se radi o prvoj klasi objekta “ARK”. U Predsedničkom bloku se nalaze sale za sastanke, spavaća soba sa bračnim krevetom (na kojem su još uvek najloni), moderno kupatilo i radna soba. Niz indentičnih soba, opremljenih krevetom, radnim stolom i sredstvima veze bile su rezervisane za ličnu predsednikovu pratnju. Kuvarima u kuhinji Predsedničkog bloka je bila na raspolaganju najsavremenija oprema za korišćenje, u to doba, a za jelo je korišćen srebrni pribor. Postojeći sanitarni blok predstavljao je pravu bolnicu u malom, sa operacionom salom i rendgen aparatima koji su obezbeđivali i obavljanje najtežih lekarskih intervencija.

Tokom 20. veka struktura stanovništva u Konjicu bila je raznolika, a tadašnje stanovništvo činili su, uglavnom, muslimani, Hrvati i Srbi. Međutim, atentat na Franca Ferdinanda u Sarajevu 1914. godine, doveo je do porasta nacionalizma na prostoru cele Bosne i Hercegovine i u opštini Konjic. To je dovelo do ugrožavanja opstanka srpskog naroda na ovom području i nasilne promene strukture stanovništva tokom Prvog i Drugog svetskog rata. Pre 1992. godine na području opštine Konjic živelo je oko 7.000 Srba, a nakon nemilih događaja devedesetih godina, taj broj se drastično smanjio.

Može se reći da središte turističke ponude Konjica upravo predstavlja Boračko jezero i dolina Glavatičevo. Oko Borackog, delimično glečerskog jezera, nalaze se bungalovi, hotel i kamp. Većina aktivnosti u prirodi kreće odavde: planinarenje, kampovanje, rafting, seoski turizam, vožnja kajaka ili kanua, planinski biciklizam, pa čak i paraglajding.

 

 

SHARE IT: