Dojransko jezero

Dojransko jezero je najmanje tektonsko jezero u Makedoniji i zauzima površinu od 43,1 km2, od koje 27,3 km2 pripada Makedoniji, a 15,8 km2 Grčkoj. Dojransko jezero ima oblik sličan krugu i dugo je 9 km, a široko 7 km. 15 vrsta ribe živi u Dojranskom jezeru /među kojima su poznate vrste kostreš, plaštica, šaran/ i vodena trava – alge. Sve ove specifične vrste su doprinele da Dojransko jezero postane deo svetskih prirodnih rariteta. Dojransko jezero je najbogatije ribom u Evropi i takođe veoma bogato vegetacijom. Poznati ribari Dojranskog jezera i danas tokom zime love ribu na poseban drevni način, uz pomoć ptica kormorana. Klima u ravnici oko Dojranskog jezera je mediteranska, jer je čitavo područje pod uticajem solunskog primorja. Klima Dojranskog jezera ima odlike toplih i suvih leta i blagih zima. Preko 120 dana tokom godine je na Dojranskom jezeru temperatura preko 26°C.

Na mestu današnjeg Starog Dojrana je postojalo naselje u praistoriji, a grčki istoričak Herodot pominje u 5. veku pre nove ere drevno tračko-ilirsko pleme Paeone, koje je naselilo ovo područje. Tokom vladavine Filipa II (359-336) i Aleksandra Makedonskog Velikog (336-323)m, kao i tokom rimskog osvajanja Balkana u 2. veku pre nove ere, ovde se nalazio antički grad veličine oko 30 hektara, zapravo utvrđenje, najstarijeg poznatog naziva Taurian. 395.. godine je grad pripado Istočnom Rimskom carstvu, koje je kasnije nazvano Vizantijsko carstvo. Sloveni naseljavaju Balkan, kao i grad Taurian u 6. i 7. veku, te grad, zahvaljujući svom položaju i napretku, ima veliki udeo u istorijskim, kulturnih i privrednim događajima.

Grad Polin, novi naziv za naselje koje je nastalo južnije od Tauriana, zbog epidemije kolere, je nasledio nekadašnju tradiciju, te su glavni pravci razvoja bili ribolov, lov i stočarstvo. Međutim, grad je preživeo teška vremena, budući da se nalazio na raskrsnici osvajačkih planova Vizantije i makedonske države Cara Samuila (oko 969-1018 godine), kao i na putanji srpskih osvajača – kralja Milutina 1281. godine i cara Dušana, 1331-1355. godine, posle čega su ovo područje osvojili Turci Otomanskog carstva, koji su dali gradu ime Dojran. Grad je bio izgrađen po odlikama arhitekture Konstantinopolja i Soluna, sa kaldrmisanim ulicama, fontanama sa svežom vodom, crkvama i džamijama, gradskim kupatilima, nekoliko škola, sahat kulom…. Područje Dojrana je u to vreme obuhvatalo 79 sela, sa oko 30000 stanovnika.

Nažalost, tokom Prvog svetskog rata je život u Dojranu utihnuo, na neko vreme. 1916. godine je celokupno stanovništvo evakuisano u obližnje gradove i države, a zbog vojnih akcija u okolini tokom 1918. godine je potpuno uništen. Raniji stanovnici su planirali da obnove grad u periodu između dva velika rata, ali im je nekoliko prepreka bilo na putu, od kojih je jedna svakako plavljenje Dojranskog jezera, što je dodatno štetilo gradu. Zbog potrebe da se vrate u domove svojih predaka, oko 60 porodica se tokom 1919-1920 godine naselilo na ostacima drevnog grada Tauriana. Stoga su osnovali novo naselje, nazvavši ga Nov Dojran, na 4 km od nekadašnjeg drevnog grada.

Kako je vreme prolazilo, mnoge porodice su se takođe vratile u Dojran. Upravne zgrade su sagrađene u Starom Dojranu, te su se oba naselja istovremeno razvijala. Tokom Drugog svetskog rata je grad Stari Dojran ponovo bio žrtva stranih osvajača, sve do konačnog oslobođenja, 5. novembra 1944. godine, kada je uključena u Jugoslaviju, kao Narodna Republika Makedonija, a od 1991. godine je deo nezavisne Republike Makedonije.

Ukusi Makedonije

SHARE IT: