Reka Uvac se nalazi između severnih padina veličanstvenog Zlatara, južnih ogranaka Zlatiborskog planinskog masiva i padina Javora je najduža pritoka Lima. Reka Uvac, koja izvire ispod planine Ozren ima ukupnu dužinu 119 km. Reka Uvac se nalazi u jugozapadnoj Srbiji izmedju Nove Varoši i Sjenice, na oko 250 km od Beograda. Ima karakter planinske reke, što uslovljava izraziti hidroenergetski potencijal, zahvaljujući čemu su podignute tri brane koje su formirale tri veštačka jezera na ovoj reci : Zlatarsko, Sjeničko i Radoinjsko jezero.

Jedan deo klisure reke Uvac površine 2717 ha, na nadmorskoj visini od 902 m - 1276 metara je proglašen prirodnim rezervatom, jer se javlja kao stanište zaštićenih biljnih i životinjskih vrsta, /beloglavog supa-"čistača prirode" i ribe mladice/, reliktnih vrsta u Evropi. Okružena šumama omorike i breze, mirisnim livadama, proplancima, obližnjim "gorskim" jezerima, neotkrivenim pećinama i vodenim bogatstvima reka Lim, Uvac, Mileševke i Bistrice, klisura Uvca je pravi izazov onima koji tragaju za jedinstvenim doživljajima i ekološkim odmorom. Specifična ruža vetrova čini poseban fenomen spoja mediteranske i planinske klime, sa maksimalnim brojem sunčanih dana. Blagotvoran vazduh obogaćen terpentinom i ozonom sa vrhova planine Ozren pruža posebno zadovoljstvo u šetnjama proplancima bogatim lekovitim biljem i posmatranju beskrajnih vidika za pamćenje... U cilju zaštite retke vrste čistača prirode - beloglavog supa, prostor oko klisure reke Uvac, kao prirodno stanište ove veličanstvene ptice, koji je najveca kolonija beloglavih supova na Balkanu, proglašen je za Specijalni rezervat prirode.

Uvac izvire na 560 m nadmorske visine na Ozrenu, 16 km jugozapadno od Sjenice. Dužina reke Uvac, koja ima karakter izrazite planinske reke u fazi veoma aktivne erozije, iznosi 119 km. Raspolaže značajnim energetskim potencijalom, pa su na njegovom toku izgradene tri hidroelektrane zbog kojih su i stvorena tri veštačka jezera: Uvac, Zlatarsko i Radoinjsko, tako da sada reka Uvac praktično ne postoji. Gornji deo sliva Uvca prostire se do mesta Krstac, gde se sastaju Uvac i Vapa. Njegov veci deo čini prostrana, slabo pošumljena i obrasla gustom travom, Sjenička visoravan na visini 1000 - 1400m. Sjenička visoravan je vecim delom sastavljena od karstifikovanih krečnjaka kroz koje znatan deo vode ponire, zbog čega ovaj deo sliva ima malo površinsko oticanje. Srednji deo sliva prostire se od sastava Uvca i Vape do sela Radoinja. Karakteristiše se usečenim dolinama Uvca i njegovih pritoka u krečnjacima. Donji deo sliva prostire se od sela Radoinja do ušca Uvca u Lim. Ovaj deo sliva je uzan, sa duboko usečenom veličanstvenom dolinom Uvca. Padovi korita imaju svoje specifičnosti : sastoje se u tome što korito Uvca uzvodno od Radoinje ima pad 3-4 promila, a nizvodno od Radoinje u dužini od 50 km 9-10 promila. Zbog takvog, u prirodi neuobičajenog, rasporeda padova duž jednog rečnog korita, nastala je i visinska razlika korita Uvca i Lima od 400 m. To je omogucilo da se vode Uvca akumuliraju i prevedu u Lim radi energetskog korišcenja. Njene vode su pretvorene u akumulacije Uvac, Kokin Brod i Radoinja i pripadaju Limskom hidroenergetskom sistemu.
Jezero Uvac, na nadmorskoj visini od 985 m, je posle Vlasinskog najveće veštačko jezero u Srbiji, nastalo podizanjem brane uzvodno od Zlatarskog jezera, izmedu sela Akmačića i Bukovika. Brana je dugacka 160 m, a visoka 110 metara. Iza brane je stvoreno veštačko jezero koje akumulira razlicite količine vode, od 212 miliona m3, kada sa maksimalnim vodostajem jezero dostiže dužinu od 20 km, do 42 miliona m3, kada se dužina jezera smanjuje na 7,7 km. Površina jezera je 6,10 km2, a najveća dubina 100 m. Zbog klisurastog sklopa doline Uvca, jezero ima veliku dužinu. Širina mu je 500 m. Prevodenjem voda iz Pešterskog polja, koje su podzemnim tokovima preko ponornice Boroštice oticale ka Bjelopoljskoj bistrici, a zatim i u Vapu i Uvac, uvećane su vode jezera Uvac za 10 %., iz koga se voda usmerava na turbine hidroelektrane "Uvac", puštene u rad 1979. godine. Završetkom ove hidroelektrane iskorišćen je primetan hidroenergetski potencijal Uvca i njegovih pritoka iz gornjeg dela sliva. Ispod strmog krečnjačkog odseka smešten je ulaz u Ledenu pećinu. Njena dužina, računajući i bočne kanale, iznosi nešto više od dva i po kilometra. Oburvani blokovi krečnjaka, šljunka, glinovita zemlja, govore o dužini procesa nastajanja te pećine. Ukrasi u vidu dugačkih draperija i saliva, koji ponegde dostižu i do deset metara, te iako deluju hladno, lepotom zaustavljaju dah. Ispod jednog saliva teče potok i posle desetak metara nestaje u pukotini. Izvor bistre vode, zapravo, malo jezero, prepreka je da se priđe dvorani sa čije se tavanice spuštaju tanki stalaktiti. Uvac je reka koja nosi mnoge tajne - od izvora ispod misterioznog Krova Srbije Peštera, pa do ušća u Lim. Visoke litice Peštera nisu stanište samo beloglavih supova, grabljivica koje smo u poslednjem trenutku uspeli da sačuvamo na našim prostorima. Biljni i životinjski svet, te sastav zemljišta, razlog su što to područje često obilaze stručnjaci svih profila. Posećuju ga i speleolozi, pokušavajući da poniknu dublje u utrobu strmih obala. A samo desetak kilometara severno od Sjenice, Uvac je dugo krio jednu od svojih brojnih tajni.
Dugo su meštani tog kraja, pa i stručnjaci, mislili da u zaseoku Ušak sela Gornje Lopiže, postoje tri odvojena speleološka objekta. Zadovoljavajući se površnim istraživanjima, ostalo je zabeleženo da na tom potezu postoje Ušačka i Ledena pećina. Niko nije ni slutio da je u krečnjacima Pečanskog brda priroda sagradila jedan od najzanimljivijih objekata kod nas, koji, prema brojnim elementima, predstavlja svojevrstan kuriozitet. Ispostavilo se da ti ulazi čine jedinstven pećinski sistem dug više od šest hiljada metara, s brojnim kanalima u nekoliko nivoa, dvoranama, sifonima i naravno, pećinskim ukrasima, bez čega ti objekti ne bi bili ono što jesu - najlepši podzemni dvorci. Ulaz u jamski deo Ušačke pećine nalazi se nedaleko od prvog ulaza, u predelu koji se naziva Miletin do. U utrobu zemlje vodi vertikalni kanal dužine oko četrdeset metara. Dno jame je usko, a kroz jedan od dva kanala stiže se do prelepe Velike dvorane. Njen donji deo nagnut je prema Veznom kanalu kojim se stiže do glavnog prolaza kroz Ušačku pećinu. Na mestu gde počine Vezni kanal odvaja se prolaz sa stubovima prebogat ukrasima i odatle može da se dođe do Ledene pećine. Od tog kraja kanala sa stubovima počinje Ledena pećina i završava se izlazom u kanjon Uvca. Ukupna dužina svih kanala tog dela iznosi oko 2.100 metara. Dvorana do dvorane, to je lepota Ledene pećine. Uski kanali, kade s vodom i dvorane. Visoki stubovi u sredini dostižu visinu i do deset metara. Svetlost lampe odbija se od belih vitkih stubova, a poneki su prošarani crvenkastim ili sivkastoplavim nijansama. Iz dvorane u dvoranu stiže se ravnim, strmim ili ponorskim kanalima. Prelepih ukrasa napretek. Takav umetnik u stvaranju neobičnog i lepog može da bude samo strpljiv neimar pun mašte, kakva je priroda.
Bajkolik predeo doline Uvca gde se nalazi izlaz Ušačkog pećinskog sistema pogodan je za kampovanje, pa su, naročito leti, razapeti šatori česta slika. Do izlaza može da se priđe prilično lako i da se prošeta kojih stotinak metara, ali samo oni koji su je detaljno istražili, mogu da prođu kroz lavirint koji čine brojni kanali. Koliko god puta da se prođe, uvek se vidi nešto novo. Ko zna, možda se iza odvaljene krečnjačke stene ukrašene ledenim stalagmitima krije prolaz u neistraženi svet skriven još dublje u utrobu zemlje....

Uredbom Vlade Republike Srbije, područje doline Uvca u kome su Uvačko, Zlatarsko i Radoinjsko jezero, brda u međurečju Uvca i Vape i delovi njihovih pritoka Veljušnice, Zlošnice, Marića reke, Tisovice, Vršavine, Kladnice i više potoka, stavljeno je pod specijalni režim zaštite i utvrđeno za Zaštićeno Prirodno dobro Prve kategorije od izuzetnog značaja, koje se prostire na 7.543 hektara.