Tokom velikih migracija u Evropi /u 5. i 6. veku/ srpski preci se sa raznih prostora doseljavaju na balkansko poluostrvo u sirokom podrucju izmedju cetiri mora /Crnog, Jadranskog, Egejskog i Jonskog/. Na ovom prostoru je nastala najstarija srpska feudalna drzava Raška /Raschka, Rascia, Rassa/kasnije Srbija, i Duklja, kasnije Zeta i Crna Gora, koje su ujedinile susedna srpska plemena u najznacajniju srednjovekovnu drzavu na Balkanu, koja je u 9. veku prihvatila hrišćanstvo. Stefan Nemanja, koga je vizantijski car priznao kao velikog srpskog zupana, je 1159. godine osnovao dinastiju Nemanjića koja je vladala vekovima. Sin Stefana Nemanje i njegov naslednik je krunisan za kralja čitave srpske države 1217. godine sa Papinim blagoslovom. Njegov brat, Sava, prvi srpski arhiepiskop je uspeo u nastojanju da odstrani papin uticaj na kraljevstvo. 1219. godine Sv. Sava je dobio saglasnost Patrijarha u Konstantinopolja za autokefalnost srpske pravoslavne crkve. Jacina srpskog kraljevstva je poremecena velicanjem bugarskog carstva tokom vladavine Ivana II /Ivana Asena/, ali je srpska drzava dozivela svoj vrhunac tokom vladavine Stefana Dusana, krunisanog za kralja 1331. i 1346. godine za srpskog cara, postavsi najjaca imperija na balkanskom poluostrvu, ciju je vecinu teritorije posedovala.
Srpska drzava je uvazavana po svom velikom privrednom, drustvenom i kulturnom znacaju u svim evropskim drzavama. Nakon smrti Stefana Dusana 1355.godine, srpsko carstvo se raspada i pada pod vlast Otomanske imperije. Srpska vojska je dozivela poraz u bitci na Marici 1371. godine, kada je umro poslednji vladar, Stefan Uros V, ne ostavivsi svog muskog potomka. Njegov naslednik, Lazar se zadovoljio titulom kneza. Pogubljen je 1389. godine tokom bitke na Kosovom Polju, kada je vrhuska srpskog plemstva unistena i sudbina nezavisne Srbije zapecacena, tako da Kosovo za Srbe ima poseban simbolicki znacaj. Sinu kneza Lazara, Stefanu, je dodeljena vlast /1389 – 1427/ u oslabljenoj i podeljenoj Srbiji nad sultanom Bajazitom I, kome je placao danak. Iako su on i njego naslednik, Djuradj Brankovic, /vladao od 1.427. do 1.456.g/ primili titule despota Vizantijske Imperije, Turci su sistematski osvajali njihove posede. Sukob za prevlascu medju Brankovicima se zavrsio pripajanjem Srbije Otomanskom carstvu, pod sultanom Muhamedom II 1459. godine. Beograd, tada pod vlascu Ugarske, pada pod tursku vlast 1521. godine. Tokom vekovne turske vladavine nad Srbijom, narodna tradicija i secanje na Dušanovo carstvo su ocuvani zahvaljujuci Srpskoj pravoslavnoj crkvi.
Srbija je postala turska pokrajina sa pasalukom ustolicenim u Beogradu. Turska vlast je bila neizdrziva, jer je srpsko plemstvo istrebljeno a pravoslavni seljaci tretirani kao roblje. Mnogi Srbi su se povukli iz juznih krajeva zemlje u Austriju i Ugarsku, proterani od Turaka. Islam je u to vreme bio u procvatu, posebno u Raškoj, na Kosovu i u Bosni. Mnogi Srbi i Hrvati su promenili veru u islamsku, sto je konacno rezultiralo nastankom bosanske nacije. Vladavina Turaka je imala kljucni uticaj na istoriju Srbije : prozimanje kultura Slovena, Vizantinaca, Arapa i Turaka, tako da su i danas vidljiva mnoga znamenja i kulturna obelezja iz vremena Otomanskog carstva. Vladavina Turske je trajala do 1804. godine kada se dize ustanak protiv tiranije, da bi 1867. godine poslednje turske trupe napustile Srbiju. Ustav iz 1869. godine je obezbedio vecu moc Skupstini posle Berlinskog kongresa, sto dovodi do ponovnog uspostavljanja drzave i njene formalne nezavisnosti 1878. godine. Jacanje parlamentarne vlasti i sirenje ekonomske moci je Srbiji omogucio prestizni status u okruzenju, sto je snazno privlacilo Južne Slovene koji su ostali pod Austro-ugarskom vlašću. Pripajanje Bosne i Hercegovine Austro-ugarskoj carevini 1908. godine je ugusilo razmisljanja o ujedinjenu ovog regiona sa Srbijom.
Srpska vojska je vodila herojsku borbu u pobedničkim ratovima tokom Balkanskih ratova i I Svetskog rata, ali je 1915. godine nadjacana, nakon bugarskog pridruzivanja Silama osovine i nemacke pomoci Austriji. U Prvom Svetskom ratu je Srbija imala 1.264.000 zrtava, sto je 28% ukupnog stanovnistva, odnosno 58% muske populacije. Srpska vojska i vlada su se povuke na grcko ostvro Krf, gde je 1917. godine proglašena zajednica Južnih Slovena, od predstavnika Srba, Hrvata, Slovenaca i Crnogoraca. 1918. godine je zvanicno nastala Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, na celu sa srpskim Kraljem Petrom I.
Tokom Drugog svetskog rata, Srbija je bila okupirana drzava-igracka u rukama Nemacke, koja se sastojala od danasnje teritorije centralne Srbije i Banata, poznata pod nazivom Nedićeva Srbija. Medjutim, delovi danasnje teritorije su bili pod okupacijom Hitlerovih kolaboracionih vojski iz Hrvatske, Madjarske, Bugarske, Albanije i Italije. Okupatori su pocinili mnoge zlocine nad stanovnistvom, posebno nad Srbima i Jevrejima.
Od 1945. godine Srbije je bila jedna od šest ustavnih jedinica Socijalisticke Federativne Republike Jugoslavije. Poznata kao Titova Jugoslavija, pod vodjstvom Jugoslovenske komunisticke Partije do 1992. godine, sacinjavale su je nezavisne socijalisticke republike Slovenija, Hrvatska, Srbija, Bosna i Hercegovina, Crna Gora i Makedonija.
Slobodan Milošević je 1986. godine postao predsednik Komunisticke Partije Srbije. Bez obzira na gradjanske ratove u susednim republikama Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, UN su nametnule privredne sankcije Jugoslaviji, koje su oslabljene u septembru 1994. godine, kada je Srbija objavila da ukida pomoć Srbima u Bosni. U Dejtonu SAD 1995. godine Predsednici Srbije, Bosne i Hrvatske potpisali su mirovni sporazum. Srbija je bila mirna do 1998. godine kada su poceli sukobi na Kosovu. Želja većine etnički cistih Albanaca na Kosovu za nezavisnošću ili njihovom prisajedinjenju sa Albanijom se manifestuje terorizmom i krvavim ishodima. Pocetkom 1989. Milošević je ukinuo autonomiju Kosovu i Metohiji, koju je Tito formirao i definisao Ustavom 1974. godine i poslao vojne snage da spreče proteste većinskog albanskog stanovništva na Kosovu.
Tokom 1998. i 1999. su nastavljeni sukobi na Kosovu izmedju jugoslovenskih snaga bezbednosti i kontraverzne "Oslobodilacke vojske Kosova" što je 1999. rezultiralo NATO vazdušnim napadima na srpske vojne i druge civilne ciljeve u trajanju od 78 dana. Bombardovanje je prekinuto kada se predsednik Slobodan Miloševic saglasio sa povlačenjem svih bezbednosnih snaga, uključujući i vojne i policijske, zamenivsi ih medjunarodnim snagama bezbednosti, u zamenu da Kosovo formalno ostane u okviru jugoslovenske federacije.
Od 1992. do 2003. godine Srbija je, skupa sa Crnom Gorom, bila clanica Savezne Republike Jugoslavije.
Demokratska opozicija Srbije je pobedila na skupstinskim izborima odrzanim u decembru 2000. godine kada je, nakon Milosevicevog gubitka vlasti od Vojislava Kostunice, formirana prva nekomunisticka, nesocijalisticka vlada tokom 55 godina. Zoran Djindjic je postao predsednik vlade. Demokratske opozicija Srbije se obavezala da stvori trzisnu privredu i razmontira autoritarnu vlast koju je uspostavio Milosevic i potom, 2001. godine, isporucila nekadasnjeg predsednika zemlje Sudu za ratne zlocine UN u Hagu. Odnosi izmedju Djindjica i jugoslovenskog predsednika Kostunice su postali veoma zategnuti, kroz znacajna nastojanja predsednika vlade zainteresovanog za podsticanje privrede i odnosa sa Zapadnom Evropom u odnosu na ocuvanje jugoslovenske federacije. Djindjic je ubijen 12. marta 2003. godine i srpski zvanicnici su optuzili kriminalnu bandu odgovornom za ubistvo. Ubistvo premijera je izazvalo intenzivna hapsenja vladinih, bezbednosnih i kriminogenih licnosti povezanih sa organizovanim kriminalom i prethodnom vladavinom Milosevica.
Od 2003. do 2006. godine Srbija je bila članica Državne zajednice Srbije i Crne Gore, nastale nakon Savezne Republike Jugoslavije.
17. marta. 2004. godine Kosovo je buknulo u rulju anti-srpskog nasiljem koje je primoralo Srbe iz mešovitih urbanih i izolovanih srpskih etničkih sredina na iseljavanje. Ogromna šteta je naneta demoliranjem srpskog i svetskog neprocenjivog kulturnog nasleđa. Predsednik Kostunica je pozvao, kao i ranije, na podelu pokrajine Kosovo na srpske i albanske kantone. UN i kosovski Albanci su odbacili takav predlog, dok su Srbi ostali suprostavljeni potpunoj nezavisnosti Kosova, tako da je konacni status Kosova jos nedefinisan.
Trenutni predsednik Srbije je Boris Tadic, prozapadni reformista i predsednik Demokratske stranke /DS/. On je izabran sa 53% glasova u drugom krugu predsednickih izbora u Srbiji odrzanim 27. juna 2004. godine, nakon nekoliko neuspelih izbora od 2002. godine.
21. 05. 2006. Crna Gora je odrzala referendum o odrzivosti Unije drzavne zajednice sa Srbijom. Sledeceg dana, drzavno potvrdjeni rezultati od 55,5% glasaca su ozvanicili nezavisnost Crne Gore, prevagnuvsi iznad 55% glasova potrebnih za odrzavanje referenduma. 03.06.2006. godine je Skupstina Crne Gore proglasila nezavisnost Crne Gore.
05.06.2006. godine je Narodna Skupstina Srbije proglasila Republiku Srbiju za naslednika Drzavne zajednice.
Na svečanoj sednici Skupstine Srbije, koja je održana u Domu Narodne skupštine u Beogradu, је 8. novembra 2006. godine proglašen Novi Ustav Srbije, koji stupa na snagu danom proglašenja u parlamentu. U reprezentativnom zdanju na Trgu Nikole Pašića, u kome su do sada svečano proglašavani svi ustavi bivše jugoslovenske države, prvi put proglašen je i Ustav Srbije.
