Manastir Svetih Arhanđela je manastirski kompleks veličine 6500 m2 koji se nalazi u veličanstvenoj klisuri reke Prizrenske Bistrice, tri kilometara od Prizrena. Zaštićen je pogodnim strateškim položajem i snažnim zidovima koji su povezani sa nepristupačnim srednjovekovnim utvrđenjem Višegrad, smeštenim iznad njega. Most preko reke Prizrenske Bistrice povezivao je manastir sa Dušanovim dvorcem u Ribniku i carskom palatom u Prizrenu. Manastir sa crkvom posvećenom Svetim Arhanđelima podignut je na mestu starije kultne građevine, kao monumentalna zadužbina srpskog kralja i cara Stefana Dušana, koji je ovo mesto namenio sebi za grobnicu, jer je u njemu ozdravio nakon teške bolesti. Gradnja je trajala od 1343. do 1352. godine. U okviru kompleksa, uz glavnu crkvu posvećenu Svetim Arhanđelima,  podignuta je manja crkva posvećena Svetom Nikoli, prostrani višespratni manastirski konaci, prostrana trpezarija sagradjena u obliku upisanog krsta, biblioteka, bolnica i ekonomske zgrade. Carevom darovnom poveljom određen je visok društveni položaj manastira Svetih Arhanđela :  93 sela, prihodima od bogate prizrenske carine, sedam potčinjenih vlastelina, rudnikom gvoždja u Toplici, vinogradima, pašnjacima i oranicama, ribarskim selima na plavskom jezeru, pravom na besplatno ulje, so, svilu, vino, med, vosak i ribu, kao i odabranim zanatlijama koje su mu stavljene na raspolaganje - Sveti Arhanđeli su od osnivanja bili najbogatiji srpski manastir i u srednjem veku imali bratstvo koje je činilo nekoliko stotina monaha.

Kada je car Dušan umro /20.decembra 1355./, njegovo telo je preneto u manastir i sahranjeno u monumentalnoj grobnici. Pomirenje Srpske crkve i Carigradske Patrijaršije se dogodilo u ovom manastiru 1375. godine, što je veoma značajan istorijski dogadjaj, kada je služena svečana liturgija na grobu Cara Dušana. Manastir Svetih Arhanđela je prvi put ozbiljno postradao kada su 1455. godine Turci zauzeli Prizren. U narednim vekovima, tokom turskog ropstva, nastavilo se sa njegovim sistematskim rušenjem /1542. - 1615. g./. Ostatke manastira je vremenom pokrio nanos koji je voda donosila sa strmih planinskih padina. 1615 godine Sinan-paša je veliki deo tesanika sa manastira preneo u Prizren i upotrebio ga za gradnju svoje džamije, što je i danas jasno vidljivo na elementima postojeće džamije.
Glavna manastirska crkva je bila monumentalno zdanje sa osnovom razvijenog upisanog krsta, kupolom na četiri slobodna stupca i još četiri ugaone kupole. Sa istoka su se nalazile tri poligonalne oltarske apside. Narteks je bio otvorenog tipa a otvori su do izvesne visine bili zatvoreni parapetima. Pretpostavlja se da je imala pet kupola. Po analizama proporcija i drugih prostornih elemenata, plan ove crkve umnogome podseća na planove Moravskih trikonhosa razvijenog varijeteta.
Kao na svim vladarskim mauzolejima, fasade manastira Svetih Arhanđela su bile obrađene raznobojnim, belim i crvenim mermerom, koji je bio u upotrebi od 14. veka. Crkva je bila je čuvena po svom mozaičkom podu, koji je rađen od mermernih ploča, a na njemu su u kombinaciji reljefa i mozaika bili prikazani lavovi, grifoni, ribe i druge fantastične životinje. Cela unutrašnjost hrama je bila ukrašena izuzetno bogatim kamenim ukrasom. U jugozapadnom delu se nalazio ktitorov grob uokviren arkadnim nizom. Od kompletnog fresko ansambla su sačuvane samo dve male svetiteljske glave, koje se sada nalaze u Narodnom muzeju u Beogradu. Crkva Svetog Nikole je sagrađena i ukrašena po uzoru na crkvu Svetih Arhanđela, samo je od nje dosta manja. Dva kubeta na ovoj crkvici koja su postavljena iznad naosa i priprate, anticipirala su pojavu dvostrukih kupola Moravske škole. U manastiru i crkvi Svetih Arhanđela došlo je do punog izražaja glavno nastojanje Raške škole - sinteza oblika evropskog Istoka i Zapada. To se očituje u kombinaciji jednobrodne građevine vizantijskog prostornog sklopa i romano-gotskog senzibiliteta u obradi kamena. Na nešto drugačiji način ova sinteza je bila ostvarena na Kosovu i Metohiji, gde su na sakralnim građevinama upotrebljavani slobodni nosači kupole i kamena dekoracija. O tom novom pristupu u umetnosti jasno svedoči i oštećena skulptura muške glave iz hrama Svetih Arhanđela. Pretpostavlja se da je ona bila deo cele figure cara Stefana Dušana i da se, poput posmrtnih figura zapadnih vladara i velmoža, nalazila na poklopcu njegovog sarkofaga. Po istoj pretpostavci i sam grob je bio sagrađen na zapadni način i ukrašen znamenjem i grbovima pokojnika. Osim arhitekture, Moravsku školu je nagovestila i kamena dekorativna plastika, izrađena u plitkom prepletu. Godine 1927. pod vodjstvom dr. Radoslava Grujica, preduzeta su prva arheološka iskopavanja, a sav nađeni materijal je prenet u Arheološki muzej u Skoplju. Nakon Drugog svetskog rata, sistematska i detaljna rekonstrukcija je izvedena sedamdesetih godina dvadesetog veka u cilju očuvanja i zaštite preostalih delova i zidinautvrdjenog grada, koji okruzuju ovu velelepnu svetinju. Tokom devedesetih godina 20. veka podignut je novi konak na ostacima starih manastirskih zgrada, a monaški zivot je ponovo uspostavljen 1998. godinе. Nedavno je konačno pravim arheološkim iskopavanjima ustanovljeno da je manastir Svetih Arhanđela kod Prizrena podignut na mestu gde postoji hram još od 4. - 6 veka, da tu ima i nalaza okvirno iz 10. - 12 veka, te da nije slučajno što je upravo na starom crkvištu podignut carski manastir.
Medju brojnim zrtvama Kosovsko-metohijske tragedije su monasi Manastira Svetih Arhangela, Otac Hariton i Otac Stefan, koji su zverski stradali od Albanskih terorista tokom krvavih i podmuklih napada. Oni su oteti i ubijeni na najsvirepiji način samo zato što su monasi Srpske pravoslavne crkve. Njihova mučenicka smrt i golgota koju su doziveli u ime Hrista, kao i stradanje mnogih pravoslavnih Srba i više od stotine uništenih i oskrnavljenih svetinja na prostoru Kosova i Metohije, potvrdjuje nesebičnu ljubav prema Hristu. Neka počivaju u miru, večnom slavom i poštovanjem, zaštićeni Gospodom koga su neizmerno voleli !

Otac Hariton Lukic (1960-1999) je bio sabrat Manastira Svetih Arhangela. Rodjen je 21. novembra 1960. godine u centralnoj Srbiji i zamonašio se na Kosovu i Metohiji 1995. godine. Otac Hariton je otet od naoružanih lica sa obelezjima UCK /KLA-kosovska oslobodilacka vojska/ 16. juna 1999. godine na ulici u Prizrenu, kada su na ovom području vec bile prisutne snage KFOR-a. Na nesrecu, one su prvih dana svoje misije, posmatrale naoružane bande UCK ekstremista koje su otimale i ubijale desetine Srba ovog grada. Obezglavljeno i tesko osakaceno telo oca Hatirona je pronadjeno u okolini Prizrena 8. avgusta 2000. godine. Glava nesrećnog Oca Haritona još nije pronadjena. Njegovi ostaci su sahranjeni u manastiru Crna Reka. Prema nalazima medicinskih istražitelja, ostaci Oca Haritona su pronadjeni na neobeleženom mestu u okviru albanskog groblja sela Tusus u blizini Prizrena. Mnogi identifikovani nalazi potvrdjuju da je telo ostavljeno na otvorenom nakon ubistva stoga sto je ostao samo skelet. Utvrdjen je lom nekoliko rebara i leve ruke. Nedostajali su glava i deo kičme. Prsluk koji je nosio je raskomadan u prednjem delu, što ukazuje da je utroba moguće bila rasporena. Rane u predelu srca ukazuju na mogucnost višestrukih teških uboda nožem, što nesumnjivo dokazuje izrazito bolnu smrt. Uz njegovu odeću, pronadjena je lična karta i molitvena brojanica. U posmrtnom izveštaju koji je dostavljen Medjunarodnom Sudu za ratne zločine se potvrdjuje otkidanje glave i teška sakaćenja. Počinioci ovog nesvakidašnjeg zločina još nisu pronadjeni. Hrišćanski Mučenici i sveti Oci, molite se za sve nas !