Federacija Bosne i Hercegovine je zemlja jugoistočne Evrope, na Balkanskom poluostrvu, koju čine dva entiteta : Federacija Bosne i Hercegovine i Republika Srpska. Graničeći se sa Hrvatskom na severu, zapadu i jugu, Srbijom na istoku i Crnom Gorom na jugoistoku, Bosna i Hercegovina je jedan od neotkrivenih turističkih dragulja bivše Jugoslavije, skoro potpuno zaokružen kopnom, osim 26 km jadranske obale, oko grada Neuma. Ilirska plemena koja su vladala čitavim Balkanom su doživela svoj konačni pad u borbi protiv Rimljana u tvrđavi Vranduku, u blizini Zenice, oko 6. veka pre nove ere. U Bosni i Hercegovini su se susretale istočne i zapadne civilizacije, koje su nekada ratovale, ali su se češće međusobno obogaćivale i ojačavale, kroz dugi period svoje očaravajuce istorije.

Federacija Bosne i Hercegovine zauzima površinu od preko 50,000 km2, i često je nazivaju "srcem jugoistočne Evrope". Bosna i Hercegovina je prirodno čudesna zemlja - blagoslovenih olujnih kanjona, bujnih šuma /preko 25 miliona hektara pod šumama/, kristalno čistih reka i modro-plavih jezera i dragocene smese kultura i tradicija, nastalih na ovom brdovitom regionu južnih Dinarskih planina. U Bosni i Hercegovini je utvrđeno 227 vrta biljaka, koje pripadaju 71 različitim biljnim grupama i koriste se u etno-terapeutske namene. Bosna i Hercegovina je jedinstvena. Ona je mesto koje će vas očarati svojim prirodnim lepotama, nadahnuti bogatim kulturnim nasleđem i dirnuti toplinom i urođenom gostoljubivošću njenih stanovnika. Osim toga, ono što je posebno sjajna stvar Bosne i Hercegovine je činjenica da u tri sata vožnje možete skijati po obroncima bosanskih olimpijskih planina i kupati se u Jadranskom moru.

Glavne turisticke atrakcije Bosne i Hercegovine  : Sarajevo - glavni grad Bosne i Hercegovine i Olimpijski grad, kao i grad nauke, turisticki i kulturni centar, Banja Luka - glavni grad Republike Srpske, Bihac i reka Una, sa velicanstvenim vodopadima i Nacionalnim Parkom Una, Doboj sa tvrdavom iz 13. veka, Jajce sa velicanstvenim vodopadom i jezerima, Park prirode Blidinje, Prijedor, Nacionalni Park Kozara i najveci spomenik iz Drugog svetskog rata u Mrakovici, reka Neretva, reka Buna i izvor Vrelo Bune sa istorijskim gradom Blagajem, Kraljevsko selo Kotromanićevo, kanjon Tare, prasuma Perucica /kod istorijskog grada Foce/ koja je jedna od dve preostale prasume Evrope, reka Sutjeska i kanjon, u okviru Nacionalnog Parka Sutjeska, istorijsko selo Pocitelj, Mostar - "grad sunca" sa svojim "Starim mostom" /obnovljenim posle razaranja hrvatskih snaga tokom bosanskog rata/, Medjugorje - mesto pojave cuvene Device Marije, planine Bjelasnica i Jahorina, Hutovo blato, primorski turisticki centar Neum, Travnik - grad Ive Andrica, Park prirode Tajan, nekropole stecala Stolac i Radimlja, Trebinje, manastir Tvrdos, manastir Dobrun, Stari most u Visegradu - UNESCO znamenitost, tvrdava Bobovac, Bijeljina, Tuzla, pecina Vjetrenica...

Bosna je takođe mesto gde su se 1943. godine, najdramatičnije godine Drugog svetskog rata, dogodile neke od najvećih bitaka tog svetskog rata. Tokom Drugog Svetskog rata se u Bosni odigralo pet od sedam najvažnijih partizanskih antifašističkih ofanziva. Posetićemo ta mesta u našim specijalnim turističkim programima /Nepoznate staze Titovih partizana ..../.

Bosna i Hercegovina je značajno planinsko područje, koje na jugu obuhvata centralni deo Dinarskih planina - Dinarskih Alpa, brdovitog severozapadnog dela i ravnice u njenom severoistočnom delu, koja doseže do Panonske nizije, dok se na jugu graniči sa Jadranskim morem. Široka područja divljine i netaknuta priroda Bosne i Hercegovine je čini odličnom avanturističkom destinacijom i odredištem ljubitelja prirode. Dinara je planinski venac koji predstavlja prirodnu granicu između Bosne i Hercegovine i Hrvatske, po kome je nazvan čitav planinski sistem. Venci Dinare se protežu pravcem severozapad - jugoistok, dužinom od 645 km, prateći jadransku obalu. Planina Dinara je duga 84 km i njen najviši vrh je Troglav, visine 1913 metara.

Centralna Bosna je najplaninskiji deo zemlje, koga čine dominantne planine Vlašić, Čvrsnica i Prenj. Planina Prenj je svakako jedna od najlepših i najimpresivnijih planinskih venaca u Bosni i Hercegovini, kao i celog krecnjackog Dinarskog planinskog sistema. Planinu Prenj odlikuju uzbudljivi, elegantni i oštri vrhovi, veličanstveni prevoji, 11 vrhova preko 2000 metara, predivne doline i drugi alpski oblici, prekriveni snegom vecim delom godine. Gradovi Konjic, Jablanica i Mostar se nalaze u podnožju planine Prenj. Najviši vrh Prenja je vrh Zelena Glava, visok 2155 metara. Istočnu Bosnu čine planine Trebević, Jahorina, Igman, Bjelašnica i Treskavica, koje pripadaju Dinarskim planinama. Ovde su 1984. godine održane Zimske Olimpijske Igre. Danas olimpijske planine dočekuju nove generacije skijaša i ljubitelja zimskih uživanja, koji skijaju padinama najvišeg olimpijskog nivoa, začuđujuće povoljnih cena i bez ikakvog čekanja u dugim redovima. Dođite na skijanje u Bosnu i Hercegovinu, da upoznate najuzbudljiviju skijašku destinaciju jugoistočne Evrope !

National Geographic je proglasio Bosnu i Hercegovinu među 10 najboljih avanturističkih destinacija u 2012. Bosna i Hercegovina, kao turistička destinacija koja omogućava izvanredno splavarenje, planinarenje, skijanje i druge adrenalin sportove, nudi najbolje planinske biciklističke ture i pešačke rute duž drevnih karavanskih puteva, koji su vekovima povezivali planinska naselja.

Unutrašnjost Bosne i Hercegovine je veći geografski region umerene kontinentalne klime, sa toplim letima i snežnim, hladnim zimama. Grebeni dinarskih planina Bosne i Hercegovine čine prirodnu granicu između mediteranske i kontinentalne - alpske klime. Tople mediteranske temperature, koje se sudaraju sa oštrim alpskim vazduhom, stvaraju jedan od najraznovrsnijih eko sistema Evrope.

Hercegovinu, južni deo Bosne i Hercegovine, odlikuje mediteranska klima i plodna ravnica, sa veoma toplom, sunčanom i suvom klimom. Hercegovina je nazvana po poslednjem vladaru Huma, Hercegu Stjepanu, koji je bio poslednji vladar bosanske aristokratske porodice Kosača, pre turskog osvajanja. U Bosni i Hercegovini ima oko 1000 reka i rečica. Reka Sava je najveća reka Bosne i Hercegovine i čini prirodnu severnu granicu sa Hrvatskom. Predivne reke Una, Sana i Vrbas su desne pritoke Save, smeštene u Bosanskoj Krajini, severozapadnom delu Bosne i Hercegovine. Bosna je dobila ime po reci Bosni, koja svojim čitavim tokom teče u okviru granica zemlje. Ona se proteže kroz centralnu Bosnu, od izvora u blizini Sarajeva, do ušća u reku Savu, na severu. Drina teče istočnim delom Bosne i svojim skoro čitavim tokom čini prirodnu granicu, neki kažu vezu sa Srbijom. Granica između Srbije i Bosne i Hercegovine je duga 383 km, od čega reka Drina obuhvata 229 km granične linije i omogućava raznovrsne turističke aktivnosti i sadržaje na vodi. Neretva je glavna reka Hercegovine, jedina koja teče u pravu jugozapada i pripada slivu Jadranskog mora.

O ratu u Bosni i Hercegovini, u kome, sigurno smo, postoji "druga strana medalje" da su svi agresori žrtve, napisano je mnogo knjiga. Ratu ćemo ovde, uz duboko poštovanje žrtava i našu iskrenu želju da počivaju u miru, posvetiti samo nekoliko redaka i dati najosnovnije podatke, jer je naša dužnost da predstavimo lepote Bosne i Hercegovine današnjice, u nameri da čitaoce pozovemo da ih upoznaju čistog srca. Bosna je bila deo Jugoslavije, koji je stekao nezavisnost 1992. godine, posle rata u Bosni i Hercegovini, najkrvavijeg ishoda raspada Jugoslavije. Rat na teritoriji Bosne i Hercegovine je bio međunarodni građanski oružani sukob i religiozno nasilje u periodu od marta 1992. do novembra 1995. godine, između nekoliko strana : Bosne, Federacije Jugoslavije /kasnije Srbije/ i Hrvatske, i "ostvario" krvavi rezultat od oko 110000 žrtava i 1,8 miliona raseljenih stanovnika. Više od 15 godina posle završetka krvavog rata, koji je izazvao beskrajnu patnju i neopisiva razaranja, Bosna i Hercegovina i njeni stanovnici se bore da pronađu put za obnovu i pomirenje. Bosna se danas sastoji od tri državotvorna naroda : Bošnjaka, Srba i Hrvata. Putovanje u Bosnu može biti veoma dirljivo, ali je ova prelepa zemlja danas sasvim bezbedna. Ratna dešavanja iz 90-tih su samo daleka noćna mora i nema zaostalog nasilja.

Kratka istorija Bosne i Hercegovine

Krajem 12. i početkom 13. veka Bosnom su vladali moćni banovi, uključujući Kulina-bana i Mateju Ninoslava. Mađarski napad 1253. godine je možda mogao doprineti potčinjavanju zemlje, te su periferni severni delovi Bosne, tokom vladavine banova Šubića priznali suverenost Ugarske. Stjepan I Kotromanić je 1332 uspostavio svoju upravu u čitavoj bosanskoj zemlji i oženio se srpskom princezom Jelisavetom, ćerkom Kralja Dragutina. Njegov naslednik, ban Stjepan Tvrtko I se borio u Hrvatskoj i Srbiji i krunisanjem u manastiru Mileševa 1377. stekao titulu kralja. Posle njegove smrti 1391. godine u Bosni nastaju brojne borbe za vlast. Stefan Vukčić Kosača se proglasio 1448. godine za samostalnog vojvodu - hercega Huma ili Hercega Svetog Save, čime je njegova zemlja dobila naziv Hercegovina, po nazivu vladarske titule. Stjepan Tomašević 1459. godine nasleđuje bosanski presto i ženi srpsku princezu Jelenu Branković, ali ne uspeva da spreči otomansko osvajanje srpske države. 1461. godine su ga zarobili i ubili turski osvajači, kada Bosna postaje provincija Otomanskog carstva. Mađari su uspostavili manju zavisnu kneževinu oko Jajca 1481. godine, koju su Turci osvojili 1527. godine. Od 1580. godine je znacajno podrucje danasnje Bosne i neka okolna podrucja Srbije i Hrvatske pod Otomanskim carstvom sa statusom elajeta, sastavnog dela imperije. Bosanskim elajetom je upravljao vezir, koji je rukovodio pasama i lokalnim sudijama. Vlasnistvo nad zemljom je odredivano po otomanskom feudalnom sistemu, po kome je vlasnik timara /poseda/ bio u vojnoj obavezi. Primenjivane su razne vrste poreza, ukljucujuci harac koji su proporcionalno placali nemuslimani. Takode je, kao i u ostalim delovima Otomanskog carstva, uveden ozloglaseni sistem "naplate poreza u krvi" pod nazivom devsirme, kojim su hriscanski decaci od 10 i vise godina odvodeni na obrazovanje pod otomansku carsku upravu i Janicare, tj elitne vojne jedinice. U području gde je hrišćanstvo slabilo učestalim oštrim podelama između katolika, pravoslavnih i pripadnika bosanske crkve, islamu su postepeno prišli brojni obraćenici, dok su se hriscani iselili, te su razni muslimanski Bošnjaci predstavljali značajno uporište otomanske vojske i uprave. Najstariji turski defteri, iz 1468. i 1469. godine, pokazuju da je islam u prvim godinama posle turskih osvajanja pridobio tek sacicu ljudi za sebe: na podrucju istocne i srednje Bosne koju te knjige obuhvataju bilo je 37.125 hriscanskih porodica, a svega 332 muslimanske porodice. Tokom iduce cetiri dekade, kada se ukupni broj stanovnika uglavnom nije menjao, znatno je porastao broj muslimana: u defterima iz dvadesetih godina 16. veka za sandzak Bosnu ukupan broj hriscana iznosi 98 095, a muslimana 84 675. Razlozi za promenu vere su bili uglavnom ekonomski, buduci da su veliki centri, poput Sarajeva i Mostara bili vecinski muslimanski, te pripadnicima drugih vera nije bilo moguce voditi celovit aktivan gradanski zivot. Drugi motiv islamizacije Bosne posle otomanskog osvajanja je svakako bio privilegovan zvanicni status Muslimana i verovatno zelja da se izbegne placanje poreza i vojna obaveza. Turska vlast je trajala do 1908. godine, kada ju je Austrija pripojila, nakon okupacije 1878. godine. Bosna je 1918. godine postala deo Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, koja je zvanično preimonovana 1929. godine u Kraljevinu Jugoslaviju. Tokom Drugog svetskog rata je pripala Nezavisnoj hrvatskoj državi, te je 1945. godine reintegrisana u Jugoslaviju I posle etničko-religioznog rata 1992. godine, postala nezavisna država.